Que’m demandi desempuish quauques mes se los nostes governants an guardat un pauc de çò qui an aprés en cors d’istòria.

Au congrès de RPS que s’i parlè de Denis de Rougemont autor d’un d’aqueth libes qui gausi díser profetic. En 1976 que publiquè « L’avenir est notre affaire ». Qu’èra un vertadèr argumentari taus qui, com jo e hòrt d’autes a l’epòca, e cercavan a explicar perqué èra impossible de destacar las conviccions occitanistas e las conviccions ecologistas.

Avossen legit aqueth libe, o l’avossen guardat en memòria non serén pas a voler créder que la creishença d’un còp èra e tornarà ; non serén pas a créder que poderam sortir de la crisi shens Euròpa e shens poder autonomic de las regions. E que harèi la medisha critica a ua partida deu movement ecologista francés. An legit los fondators de l’ecologia politica ?

L’extrema dreta que parla shens complèxes e shens vergonha que hica dens lo debat public arguments qui’ns portèn a la catastròfa pendent las annadas 30. Aquò rai ! De que n’i qui essajan de la concurrenciar en préner los sons arguments. Ua partida de la dreta que s’aprèsta a anar sopar dab lo diable.

Mala coneishença de l’istòria tanben aquera temptacion permanenta de l’intervencion militara.

La Siria n’ei pas lo Malí ; l’adversari n’ei pas lo medish e qu’a amics potents e vesins chepicós.

La situacion n’ei pas tan simple com daubuns ac pensan, dab los bons d’un costat e los marrits de l’aute.

Que soi vergonhós quan vedi quin ei estada mau celebrada la batalha de Murèth. Qu’ei la pròva un còp de mei que lo biais d’ensenhar l’Istòria demora l’arma deus vencedors. E totun l’intolerància de la crotzada que retreneish cada dia en las informacions qui nos pòrtan los mèdias 800 ans après !

Jaurés au parlament europèu !

Que soi inquiet quan vedi que vòlen hestejar 1914 ; lo començar de la prumèra guèrra globau…e quimica. Perqué non pas aténer 2018 entà ne celebrar la fin ? Qu’aurem pro dab lo centau aniversari de l’assassinat de Jaurés en 2014 entà poder soscar a la guèrra. E qu’espèri daubuns que’n profieitaràn entà soscar a çò qu’ei lo coratge en politica.

Mei d’Euròpa, e mei de democracia en la governança europèa que pòt estar ua partida de la solucion. Mes l’ambient qu’ei au nacionalisme. Que’ns caleré un Jaurés au parlament europèu !

L’aviéner ei lo noste ahar

Atau, reflexions, de sorra e de borra per aquesta fin d’estiu. Pensadas un pauc negrosas solide mes tostemps dab la conviccion que cau arrefusar la morbiditat qui ganha pauc a pauc la societat occidentau. Après lo mur de Berlin cadut que hè mei de vint ans, que s’esboneishen las muralhas darrèr lasquaus èran protegidas las nostas certituds politicas e economicas. Que cau inventar un aute monde e pensar que « l’aviéner ei lo noste ahar ». Lo noste, segur mes tanben e prumèr lo deus nostes mainatges. Que seré de dòu har que, dens cinquanta ans, estossin eths obligats d’ensenhar l’istòria en disent que la fin deu sègle XX e lo començar deu sègle XXI estó lo periòde deus espèrs mancats ; de l’incapacitat de crear ua Euròpa vertadèra, de la virada mancada entà empachar la castastròfa ecologica, politica e economica qui serén a víver.

Que’us cau dar a celebrar mei que lo començar d’ua guèrra o que l’assassinat d’ua paraula de patz.

David Grosclaude

Pour réagir : info[a]adeo-oc.eu